Hij staat naast je.
Hij doet wat nodig is. Regelt dingen. Gaat door.

Maar soms voel je het.
Dat hij stiller is. Meer in zijn hoofd zit. Minder woorden heeft voor wat er speelt.

De eerste maanden als vader zijn intens. Niet alleen omdat er weinig slaap is of omdat alles nieuw voelt, maar omdat er iets verschuift vanbinnen. Een verantwoordelijkheid die je niet kunt wegleggen. Een rol die je niet kunt oefenen. En een liefde die groter is dan je ooit eerder hebt gevoeld — en tegelijk beangstigend kwetsbaar.

Deze periode vraagt niet om perfectie.
Ze vraagt om erkenning. Voor wat hij voelt. En voor wat jullie samen aan het worden zijn.

Wat er vanbinnen gebeurt

Veel vaders praten weinig over deze fase. Niet omdat ze niets voelen, maar omdat ze niet goed weten hoe ze het moeten verwoorden.

Er is trots. Natuurlijk.
Maar er is ook twijfel.

Twijfel of je het goed doet.
Of je genoeg aanwezig bent.
Of je partner niet te veel draagt terwijl jij denkt dat je helpt.

Slaapgebrek maakt alles scherper. Emoties rauwer. Gedachten zwaarder.
En tegelijk leeft vaak het idee: ik moet sterk zijn. Niet klagen. Doorgaan.

Veel mannen voelen zich pas zeker als ze iets kunnen oplossen. Maar in deze maanden valt er weinig te fixen. Je kunt het huilen niet altijd stoppen. De vermoeidheid niet wegnemen. De onzekerheid niet wegdenken.

En juist dát kan onrust geven.

Vaderschap begint hier vaak in stilte.
In dragen, zonder precies te weten hoe.

Voor veel mannen werkt deze periode ook door in hoe ze zichzelf zien – in hun rol, in hun werk en in wie ze aan het worden zijn.

Wat je als partner misschien ziet

Als partner zie je misschien een man die zegt dat het goed gaat.
En tegelijk voel je dat er iets speelt.

Hij is er. Maar soms ook ver weg.
Niet ongeïnteresseerd — maar zoekend.

Goed gaan en écht goed zitten, zijn twee verschillende dingen.

Misschien wil je helpen. Hem geruststellen. Het lichter maken.
Maar soms helpt het al om te zien zonder te duwen. Om ruimte te laten zonder afstand te creëren.

Deze fase vraagt niet om oplossingen.
Ze vraagt om nabijheid.

Samen in het niet-weten zijn.
Samen wennen aan wie jullie aan het worden zijn — als ouders, maar ook als partners.

De brug tussen jullie

Soms denk je dat verbinding ontstaat door praten.
Door alles uit te leggen. Door woorden te geven aan wat er speelt.

Maar in deze fase is verbinding vaak stiller dan dat.

Het zit in blijven zitten als hij niets zegt.
In ruimte laten zonder afstand te nemen.
In samen erkennen dat jullie dit allebei voor het eerst meemaken — ieder op een eigen manier.

Vaderschap en partnerschap groeien niet synchroon.
De één voelt het misschien al in elke vezel, de ander zoekt nog naar zijn plek. En dat verschil hoeft niet opgelost te worden om samen te blijven.

Soms is steun geen gesprek.
Soms is het een hand op een schouder.
Een blik die zegt: ik zie je, ook als je het zelf nog niet helemaal kunt verwoorden.

In die kleine momenten ontstaat de brug tussen jullie.
Niet omdat alles helder is, maar juist omdat het dat niet hoeft te zijn.

Samen dragen jullie iets nieuws.
En dat begint niet met weten hoe — maar met er zijn.

Trots op wie je aan het worden bent

Vaderschap laat zich niet meten in wat je al kunt of weet.
Het zit in verantwoordelijkheid voelen voor iets wat groter is dan jezelf. In blijven staan, ook als je het antwoord nog niet hebt. In aanwezig zijn, zelfs wanneer je twijfelt.

Misschien voelt het onwennig. Misschien voel je je nog zoekend.
Maar dat betekent niet dat je achterloopt.

Je bent al begonnen.
En daar mag je trots op zijn.

Wil je verder lezen over aanstaand vaderschap en de verschillende fases die daarbij horen? Lees dan verder in onze gids voor aanstaande vaders